• Didier-Bats.tk
• TomGeeraerts.tk

Didier zijn seizoen overlopen.

Op de valreep voor we in 2012 zijn nog even het seizoen van Didier overlopen. Het seizoen ging prima van start met 2 strandraces, 2 keer gewonnen. Met als aanloop een wegwedstrijd, werd zo de start van het cross country seizoen voorbereid. Welke van start ging in Pepingen, waar een 2 de plek gehaald werd achter de onklopbare Jens Schuermans.

Een prima start dus, maar dan volgde al snel het begin van een pechseizoen. Fysiek liep het prima, maar de techniek liet het soms afweten. In Munsingen kettingproblemen, laatste terug vertrokken, terug kettingproblemen, tweede snelste ronde gereden en uiteindelijk 30 ste geeindigd. En het zou niet de laatste keer zijn.

En dan volgde het supermoment, de koers buiten categorie in Houffalize werd gewonnen. Jens Schuermans kende de nodige pech en viel uit. De overwinning was voor Didier. Supergevoel op het podium in het legendarische Houffalize.

De wedstrijd daarna in Antwerpen begon direkt al slecht. Bij de verkenning samen met de Chico, kwam Chico ten val, schouderblad gebroken. Voor de Chico het begin van een rotseizoen, door allerlei medische problemen kwam hij niet aan koersen toe. Voor Didier weer kettingproblemen.

En de pech hield niet op. In de wereldbeker in Engeland begaf de vork het, Filip Meirhaeghe en de David de mecano reden nog heel de avond rond om hem te laten herstellen maar het werd niks.Gelukkig sprongen de mensen van Lingier in, en bezorgden een andere vork. Pas s'avonds laat gemonteerd, direkt mee gekoerst, mooie koers 9 de. De week daarna de World Cup in Offenburg. Bij de training stomme val, even naar de kliniek, pols zwaar verstuikt, pas s'morgens beslist van te starten. Dank zij de nodige pijnstillers op karakter uitgereden. De schokken bergaf waren bijna niet te harden. Gelukkig super benen, bergop ging het nog, en 14 de aangekomen, gezien de blessure een heel goede uitslag.

Ondertussen 2 zeer mooie wedstrijden in de Belgacom cup gereden, 2 tweede plaatsen. Dan de wedstrijd in Boom, lek gereden met de Dugasten net na de materiaal post. Weg goed klassement. Het eerste deel van het seizoen zat er op. Examen.

Met de bond een zware stage gedaan, de vrijdag thuisgekomen, direkt vertrokken naar Geraardsbergen. Een parkoers dat hem ligt, maar de wedstrijd was al op zaterdag, niet gerecupereerd. Maar daarna kwam de conditie pijlsnel. En het B.K. stond voor de deur. Dat beloofde.

Op naar Halle dus, supergevoel in de benen. Door het plots wegvallen van de druk in zijn voorrem, het gebeurde net voor de start, kwam hij op de tweede plek liggend ten val, een boutje in de binnenkant van zijn derailleur brak af. Out, de ontgoocheling was enorm. Jens Schuermans werd verdiend kampioen.

Spoedvergadering met Wim de Roover, beslist werd om naar een ander merk van materiaal over te stappen, het werd Shimano. Tot dan waren er 3 derailleurs gesneuveld, en 4 kettingen. De volledige groep en remmen werd vervangen. Daarna liep de Scott als een trein.

Een belangrijke periode kwam er aan . Eerst het E.K. in Slovakije. Didier ramde in de start een camera, kwam stevig ten val, vertok na even bekomen te zijn toch. En reed dan de koers van zijn leven. Met grote achterstand vertrokken kwam hij terug. Moest dan nog door het hele pak van dik 100 man en werd nog 18 de. Ik denk niet dat hij al ooit beter gereden heeft. Na de koers werd er stevig gefeest, want Jens Schuermans werd Europees kampioen. Gelukkig is de drank in Slovakije spotgoedkoop.

Dat Didier zijn conditie goed was bewees hij ook de week daarna in Tsjechie op de wereldbeker. Hij viel net naast het podiumn en eindigde 4 de. dat liet het beste verhopen voor het W.K. in Champery.


Alles verliep eerst goed, goede start mee met de koplopers. Maar de koers was een ramp. Klote benen, hij kwam niet vooruit. Een teleurstellende 46 ste plaats, enkel uitgereden op karakter. Ik zie hem nog zitten in de tent van de bond. Didier samen met jens Schuermans, beiden één hoop ellende. Jens door pech en een val uitgeschakeld. Beiden zijn dan ook nog eens kamergenoten in het buitenland. Ik kan me al inbeelden hoe ze zich gevoeld hebben op de kamer. Gelukkig werden ze goed opgevangen door de mensen van de bond. Daarna kende ook Jef Luyten en Kenny Belay nog een slechte dag. Sommige suggereerden dat het kon komen doordat er op grote hoogte geslapen werd, en sommigen verteren dat slechter dan anderen.

Ook nog het mtb moment van het jaar meegemaakt, Kevin van Hoovels haalt de Olympische normen, en gaat naar Londen. SUPER.

Want de conditie bleef goed, dat bewees zijn 7 de plek na een start vanf de laatste startrij in Heubach een wedstrijd voor de Bundesliga.

Daarna volgde Beringen, val in de trainingen en voor de 2 de keer dit seizoen de kliniek in. Naaiwerk in het gezicht en een hersenschudding. Dan volgde nog Gieten met een mooie 2 de plek achter Jens bij de junioren, en 19 de algemeen in een sterk bezette UCI 1 koers.

Dan nog de strandrace in de Panne waar hij won bij de junioren, maar ook 5 de algemeen werd. Met uitzicht op een podium plek.

Dus een jaar met grote vooruitgang, maar ook veel pech. Met dank aan zijn Trainer Kevin van Hoovels, Swake voor het sleutelwerk, samen met de mensen van Cycle Passion. Ook bedankt aan de mensen van de bond.

Dan rest er nu nog alleen iedereen een gezond en sportief 2012 toe te wensen. Drink ze....

Bijna....

Het weer was iets beter dan vorig jaar. Waar er verleden jaar nog gereden werd in de sneeuw, was het nu aangenaam koersen. Weer een massa volk aan de start, 1080 vertrekkers. Iets minder dan vorige jaren, maar zaterdag was er in Nederland een strandrace, eentje met de uitstraling van de Panne hier. Dus bijna geen Nederlanders aan de start. maar dik 1000 man das nog altijd een pak, met tot gevolg een hoop gedrum in de start, en de gebruikelijke valpartijen. Gelukkig kon Didier zonder problemen van het strand rijden.

Op het keerpunt in Frankrijk vormde zich al snel een kopgoep van dik 20 man. Didier was goed mee. daar achter was alles verbrokkeld, met verschillende groepen die elkaar op de hielen zaten. maar bij de eerste doortocht had de eerste groep al een redelijke voorsprong, dus een goede klassering zat er al in, mits het materiaal heel bleef. Veel mensen gezien die lek reden dit jaar.

De Chico, die nog altijd aan het herstellen is van zijn operatie, en kevin van Hoovels waren de grote afwezigen aan de start. De Chico zijn zoon Jens reed mee, reed een heel goede wedstrijd en zou 32 ste eindigen en werd zo tweede junior. Hij deed ook nog het nodige kopwerk in zijn groep, het karakter van zijn vader zeker. Wij deden dus de bevoorrading, en mits wat over en weer stappen zagen we de mannen twee keer.

Bij het ingaan van de tweede ronde was de kopgroep uitgedund tot een 18 man. De samenwerking was niet dat, de Chico en de kevin zouden het niet laten gebeuren hebben denk ik. Didier deed goed zijn werk, en draaide vlot mee. Bij het ingaan van de laatste ronde, weer enkele mannen overboord. Twee man probeerde weg te geraken, de voorsprong was miniem. Maar wie ging het gat dichten? Wanneer de laatste keer van het strand gereden werd nam Didier de leiding van de achtervolging, hij hing dus derde, en bleef die positie houden tot de laatste zandstrook waar hij een klein foutje maakte. Onmiddelijk kwam hem drie man voorbij, hij kon nog een voorbij lopen, en strande in het wiel van de vierde, die deed de deur dicht in de spurt, het was in de hekken of vijfde.Dus vijfde werd het op slechts 3 seconden van het poidum. Dus zoals in de titel bijna...

Maar fantastische koers gereden, eerste junior en 5 de algemeen. Na voorgaande jaren een 18 en 19 de plek algemeen, en een derde overwinning op rij bij de junioren. Waarvan het eerste jaar nog als nieuweling mogen we wel stellen dat de Panne en Didier goed samen gaan. Momenteel is Didier op de rollen aan het losrijden, het is wat mistig om buiten in de donker te rijden.

Een geslaagd weekend dus, en het was tof om nog eens wat bekenden tegen te komen, de laatse koers was al weer enige tijd geleden. En met zo een weer dubbel genieten.


Mvg. Ronny B.

Blitzkrieg biken!!!!

Het eerste weekend van oktober stonder dit jaar niet veel soeps op de Belgische mtbkalender, daarom besloot ik om nog maar eens in het buitenland een wedstrijdje mee te pikken. Na wat zoeken op de internationale mtbkalenders kwam ik uit bij de Langenberg marathon in het Duitse Bruchhausen, in de buurt van Winterberg en Willingen. Dit laatste is bij sommige misschien wel bekend van het bike festival dat er elk jaar in het voorjaar georganiseerd wordt. Na wat rondvragen gingen uiteindelijk mijn ouders en nadien ook Tomski mee en zo zat mijn huisje van vier personen, dat ik geboekt had, al snel vol. Gezien ik het huisje vanaf vrijdag namiddag geboekt had, had ik dit dag verlof genomen en zo konden we iets na de middag vertrekken richting Duitsland voor een tripje van net geen vier uur met de auto, files niet inbegrepen, want door een file rond Keulen werd het uiteindelijk een heenreis van om en bij de vijf uur. Ginder aangekomen werd er eerst nog snel even gestopt bij de supermarkt om het nodige eten in te kopen, naar mijn goesting is het in het buitenland altijd beter dan in België dus werd er niet getwijfeld. Het huisje zelf was bij de eerste indruk meteen goedgekeurd, kwalitatief gezien zit je in Duitsland meestal wel goed, maar nu kwam daarbij ook nog eens het mooie weer wat prachtige beelden opleverde vanaf het balkon van het huisje. Na nog wat gegeten te hebben en wat geluierd in de zetel, werd er op tijd onder de wol gekropen zodat er volledig uitgerust kon gebiket worden de dagen nadien.

Zaterdag goed uitgeslapen en rond 9uur gaan ontbijten, een voordeel van een ochtendmens als mijn vader is dat die altijd al naar de bakker is geweest voordat ik wakker ben, dus kon ik meteen mijn voeten onder tafel schuiven. Na een goed ontbijt werd er dan rond 11uur vertrokken met de bike om te gaan losrijden en een deel van het parcours te verkennen, indien mogelijk. Bij mij voelde de benen al vrij goed aan, maar Tomski voelde duidelijk dat het de afgelopen week stressy geweest was bij de Post. Buiten een kleine tweetal uurtjes losrijden werd er door ons de rest van de dag niet veel doodgedaan. Voeten omhoog en boekskes lezen, het is zoals ne kleine in de snoepwinkel tegenwoordig met al die boekjes die gevuld zijn nieuwigheden voor 2012. Je weet niet waar eerst te beginnen en toch wil je alles zeker zo snel mogelijk weten. Het enige nadeel is dat het allemaal niet goedkoop is en Sinterklaas bestaat niet meer voor ons. Na nog een bord lekkere home made spaghetti werd er ook nu weer vroeg onder de wol gekropen.

Zondag, bike-day, voelde ik mij dan ook super goed uitgerust en ik had er enorm veel zin in want buiten straalde de zon. Rond half 10 vertrok ik samen met Tomski met de fiets richting de startplaats, een twintigtal minuten rijden van ons huisje, ons nummerbord hadden we de dag voordien al gaan afhalen dus daar moesten we ons geen zorgen meer over maken. Ginder aangekomen, verkenden we nog snel de eerste kilometers van de startloop om vervolgens goed opgewarmd tegen half 11 naar de start te gaan, ruimschoots op tijd dachten we want het startschot werd pas om 11uur gegeven. Uiteindelijk stonden de eerste 50m van de startbox al goed vol met scherpe en minder scherpe renners, maar allemaal waren ze duidelijk goed in vorm want ja, rond is ook een vorm eh. Geen van ons beide had echter zin om helemaal achteraan te starten en dus probeerden we ons nog ergens tussen te wringen. Niet iedereen was daar even blij mee aan de boze blikken te zien van sommigen, het zou echter beter zijn moest iedereen wat zelfkennis hebben en een positie naargelang zijn capaciteiten innemen in de startbox.

Zehn, neun, acht, sieben, sechs, fünf, vier, drei, zwei, eins, START!!! Direct goed in mijn pedalen en slingeren tussen tragere renners om zo snel mogelijk vooraan te zitten. Niet simpel want er werd een serieus tempo gereden op het valsplatte asfalt omhoog, maar halfweg de startloop bij het bovenkomen kon ik toch aansluiten bij het omvangrijke peloton. Vanaf dan werd er met een enorme snelheid (meer dan 60km/u soms) in peloton over brede grindpaden terug afgedaald richting Bruchhausen. Eens op terug op de asfalt bleef het tempo echter zeer hoog en ik zat dan ook de eerst 15km bijna dubbel tussen mijne kader geplooid, maar ik was niet van plan om het groepje te laten rijden. Op het hoogteprofiel had ik gezien dat er na de startloop twee maal een ronde van 35km moest afgelegd worden met twee lange beklimmingen waarin telkens 300m en 500m gestegen werd, zoiets ligt mij wel. Van zodra het bergop begon te gaan, begon ik mij dus echt goed te voelen en ik besloot direct om goed gas te geven, aangezien ik op de brede tussenstukken toch wat terrein zou moeten prijsgeven t.o.v. de Duitse marathonrijders. Zo schoof ik direct al goed twintig plaatsen op en kwamen we met een zestal bikers bij elkaar te zitten, op het vlakke stuk na de eerste beklimming werd er mooi in groep gereden en afgelost terwijl we tussen de velden slingerden over snelle kiezelpaden afgewisseld met hier en daar een kort stukje single track. De tweede beklimming gaf ik nog eens goed gas maar niemand loste hoewel ik zag dat er enkele zichzelf goed aan het forceren waren. Zelf voelde ik ook dat deze tweede beklimming door de afwisseling van steile en minder steile stukken, veel lastiger was dan de eerste, hier besloot ik om de tweede ronde mij volledig te geven. Na de tweede klim volgde er dan nog een technisch stuk over boomwortels waar ik direct een gat kon slagen gevolgd door een steile afdaling met een uitloper richting finish, de snelheid ging hier zeker niet onder de 45km/uur. De positie op de top zou dus ook de eindpositie worden want inhalen was hier bijna onmogelijk.

Bij doorgang door het dorp kwam ik plots alleen te zitten want blijkbaar kozen mijn vijf medebikers voor de korte afstand. Damn, gedaan met wieltje zuigen ;-p! In het dorp wisselde ik snel nog van bidons bij onze pa, om mij dan vervolgens tussen mijne kader te plooien voor de volledige laatste ronde. Ik had echt geen zin om nog iets over te hebben in mijn energietank dus GAAAAAAAAAAAAS!! Normaal dacht ik dit pas op de laatste beklimming te doen en dus zat ik op de tweede beklimming dus ferm op mijn tandvlees, aan de voet had ik nog snel een gelleke genomen en vanaf dan was het melkzuur pompen tot boven. Zo schoof ik nog mooi op van plaats 25 naar plaats 14 bij de licentie/elite renners. Algemeen eindigde ik hiermee op een 23e plaats op ongeveer 230 renners in een tijd van 3uur 27min 47s, volgens Belgische normen is dat serieus snel voor 80km en 2000hm. Tomski eindigde iets minder dan 2min. voor mij als 11e elite/licentie renner maar mits een rustiger weekje voorafgaande aan deze marathon zou hij zeker de top 10 gehaald hebben en wie weet misschien zelfs podium. Na de aankomst heb ik mij direct te goed gedaan aan wat Duitse specialiteiten, lekkere muesli repen….., om voldoende te recupereren. Na het douche werd er onder de stralende zon nog genoten van een stukje chocolade cake om dan uiteindelijk rond half 6 terug huiswaarts te keren zonder file. Weekend geslaagd!!!!

Sneller dan snel

De zaterdag morgen vertrokken naar Gieten in Noord Holland, bijna 4 uur rijden met de caravan. Na zijn val in Beringen de eerste wedstrijd van Didier. Al een weekje terug getraind na een week verplichte rust. Mooie camping op 200 m van het parcours, 2 lussen van 27 km. of te wel 54 km. Geen heuvel te bekennen, enkel een zandput.

Normaal was het de bedoeling met de 29 te rijden die hij van kevin van Hoovels over genomen heeft, voor de strandraces. Maar doordat er geen juiste band ter beschikking was, dit idee laten varen. Ook al omdat hij met de smallere en niet meer zo nieuwe gemonteerde banden op het natte gras bij de verkenning al eens onderuit gegaag was. Dus met de 26 scott met vaste vork van start gegaan, uitgerust met fur. freds van 2.25.

De zondag om 12 uur start, met jawel 1135 vertrekkers. Deze wedstrijd heeft een uci 1 quatering, dus een pak uci punten te pakken. Massastart met zowel profs al de dikke amateur aan de start. De start was welgeteld 5 fietsen breed dus.... Didier had samen met Jens schuermans afgesproken om deze wedstrijd te rijden, zij stonden in de eerste startbox van een 100 renners zowat middenin denk ik.

Dan ik naar de bevoorrading, eerste passage na 10 km. Carabin op kop, een lang lint, Jens rond de 18 de plek, Didier 23 ste. maar snel, man, nog nooit gezien. Naar verluid zou de snelhied op de startstrook tussen de 40 en 50 per uur gelegen hebben. Probeer dan maar op te schuiven . Tweede doortocht aan achterzijde materiaalpost, Didier rond plek 20 slechts enkele meters achter een groep van een 12 man, daarvoor nog de 6 koplopers . Hij had net de aansluiting gemist, klein schuiverdeke in een bocht wat snelheid kwijt, en ook het wiel voor hem.


Maar hij hield goed stand en na een 35 km. hing hij met een man of drie op enige afstand van de 12 man, voor hem. Maar daar naar toe rijden daar geloofde ik al niet meer in. Dan gelopen naar het bord van de 500 m. Als eerste kwam Kevin van Hoovels door die weeral zou winnen. wat een klasse. 2 de werd Fabian Giger, 3e Bas Peeters. Carabin werd mooi 5 de. Jens die in de groep van de 12 zat, kwam dan nog goed door de zandput, en spurtte met een groepje van 6 man naar een 8 ste plek. Dan de spurt van Didier voor de 19 de plek met nog drie man. Hij bleef keurig lang in het wiel, en versloeg een renner van Rabobank in de spurt. 19 de en ik denk toch niet kontent? Denk dat hij baalde dat hij net niet mee was met de 12. Dan was het,, enkel ''nog aanklampen geweest, nu hadden ze met drie moeten rijden achter een veel grotere groep , niet te doen op dit snelle parcours.


Maar heel mooie wedstrijd, na Jens Schuermans 2 de junior. Opsteker na een seizoen met zoveel pech. en zijn smak in Beringen.

Voila het seizoen zit er op. Nu enkel nog strandraces. Maar das nog even wachten. In Nederland draaide de transfermolen ook weer op volle toeren. De helft is waarschijnlijk waar, niets is zeker tot het op papier staat. Maar we zien wel waar iedereen uitkomt, oktober is nog lang. Volgend jaar belofte das weer eens wat anders. En een nieuwe uitdaging. Voila een van deze nog eens een jaaroverzicht... en dan de winterstop.


Mvg. Ronny B.

Na de scheur de snee

Nadat de Nico verleden jaar het nieuws haalde met de scheur was het dit jaar de beurt aan Didier om zich in de kijker te rijden. Tis te zeggen, vallen dus. De zaterdag met Olivier en Didier naar Beringen getrokken om het parcors te verkennen. eens gaan zien hoe die fameuze drop er bij lag. Terwijl ik de tent aan het klaarzetten was trokken Olivier en Didier de terril op.

Al snel kwam Olivier bij mij met het slechte nieuws dat Didier gevallen was aan de drop. En ge weet als een renner blijft liggen is het erg. Tis hier geen voetbal daar bestaat nog de plotse opstanding, in de koers zelden. Gelukkig stonden de hulpdiensten klaar. Didier was niet de eerste en zou ook niet de laatste zijn die er daar afging. Hij was al naar beneden gebracht, en lag in de tent van de hulpdiensten. Hij herinnerde zich niets van de val. Gaf antwoorden als je iets vroeg, maar later in het ziekenhis bleek dat hij zich daar niks meer van herinnerde. pas op weg naar het ziekenhuis begon de film opnieuw te lopen. Tussen het vertrek voor de drop, en de rit in de ziekenwagen is alles weg.

Resultaat, hersenschudding, wenkbrauw genaaid, snee in zijn wang genaaid, dikke lippen, en een gezicht vol schrammen. eerst was ook zijn wang nog fel opgezwollen maar dat was al snel beter. Hij is enkel seconden volledig van de kaart geweest. Daarom werd ook besloten om een ct scan te doen. En werd hij voor 48 uur opgenomen in het ziekenhuis, om eventuele komplikaties snel te kunnen opvolgen.

Deze morgen werd er nog een EEG genomen, alles in orde, en om 4 uur mocht hij mee naar huis. Deze week mag er niet gefietst worden, om latere klachten te vermijden. Hij heeft nog een hele week ziekteverlof gekregen. Maar hij gaat marketing volgen in Leuven, en aangezien zijn studies vandaag begonnen zijn gaat hij morgen toch maar naar de les. Hij voelt zich ook goed, geen hoofdpijn meer. Dus beginnen maar.


Geliukkig zat het seizoen er bijna op, de rest zien we wel. Zondag geen Benelux kampioenschap dus, dat staat al vast. Na de koers droeg Jens Schuermans zijn overwinning op aan Didier. Tof gebaar. Jens was zaterdag avond ook nog op bezoek geweest in het ziekenhuis.. Ook aangenaam de telefoontjes en de vele mensen die kwamen vragen hoe het met hem was.

Ik ben samen met Mathieu de zondag toch maar naar de koers geweest. Om vast te stellen dat ook Kevin van Hoovels nog onderuit ging aan de drop, gelukkig zonder erg, wiel wel pertotale. Ook Jorgen zijn tikker stond even stil als hij op zijn voorwiel neerkwam, gelukkig zonder erg. Jorgen werd ook nog Vlaams Kampioen bij de junioren, een gevolg van een heel regelmatig seizoen. Dus dikke proficiat. Tijdens de wedstijd van de elites, kwam er ook nog een Nederlander daar heel zwaar ten val, bleef lange tijd buiten westen en werd ook afgevoerd. Hopelijk gaat het hem ook al beter.

Dus, drop or no drop that's the question?

Mvg. Ronny B.

Bike the rock.

Bike the rock, zo noemt men de wedstrijd in Duitsland waar het dit weekend te doen was. Heubach ligt een goede 600 km ver. Verleden jaar was Didier daar nog met de nationale ploeg, toen viel de wedstrijd een weekend voor de wereldbeker in Offenburg. Een goede training toen. Dit jaar later op het seizoen, dus geen afvaardiging van de bond. Tot verleden week ging Didier daar ook niet rijden. Maar op het W.K. in Champery besloot hij daar toch te gaan rijden. ook een goede test, om te zien of de off day op het W.K. verwerkt was.

Alleen, kwam het wat onverwachts voor de rest van de familie, dus moest hij er zelf zien te geraken. Wat rondvragen, bellen, sms -kes en mails later, kon hij samen met Jens Schuermans naar ginder. Pa schuermans was chauffeur van dienst, en Jens en Didier konden een kamer delen.

Zaterdagmorgen werd er vertrokken, nog even verkend. En gaan zien naar zijn startplaats, zou volgens UCI ranking geweest zijn, dat zag er dus goed uit. Alleen was daar s'morgens niks van te merken, achter aansluiten. In Houffalize gingen de buitenlanders klagen, en werden ze vooraan gezet, in Duitsland denkt men daar iets anders over.

De start was trouwens om 8 uur s'morgens, jawel dus om half 6 op. De mannen hadden naar eten gevraagd, men zou alles klaarzetten zodat ze hun ontbijt op de kamer konden hebben. Het stond klaar, thermos en 2 boterhammen voor twee man. Gelukkig had ik Didier een zak sandwiches meegegeven en een pot konfituur, zodat er toch nog voldoende te eten was. Mijn nomaden bestaan van vroeger heeft dan toch nog wat opgebracht. Regel nummer 1, vertrouw enkel op jezelf en wat jezelf bij hebt

Dus om 8 uur volle gaaaas, na 1 ronde opgeklommen naar de 11 de plek, en al een goede cartouche verschoten. Het parcours is een heel lange klim, en dan een lange afdaling, lekker vettig, en lezend in andere verslagen zijn er in de andere reeksen later op de dag nogal wat valpartijen geweest. De kop van de wedstrijd was al gaan vliegen, en nog naar een zevende plek opgeschoven. Goed gevoel, het rotweekend van het W.K. is weg. Gewonnen werd er door Frischknecht, voor Jens Schuermans die nog technische problemen kende, 3 de werd Zumstein. Sterk deelnemersveld daar in Duitsland.

Later op de dag zorgde hij en Jens nog voor de bevoorrading van Fabrice Mels bij de beloften. Voor de mensen die het niet moesten weten, Fabrice is nog bij ons team aangesloten geweest. Die was daar ook met enkel Robby de Bock als gezelschap, die later op de dag zelf nog moest rijden. Na de beloften vertrokken om rond half 9 thuis te komen.

Op naar de rest van het seizoen, zijnde nu volgend weekend de G.P. in Beringen, dan het Benelux Kampioenschap in Zoetermeer, en als afsluiter de Hondsrug Classic in het noorden van Nederland. En dan effe rust, voor de strandraces beginnen.

Mvg. Ronny B.

MTB Team Langdorp rules!!!!!

Zondagmorgend om half 7 ging de wekker af. Veel te vroeg voor een zondag maar niet voor de Bastognarde. Twee jaar geleden had ik deze marathon al eens gereden en het was mij bijgebleven dat WOII toch nog voor iets goed geweest is in deze streek. De zware bombardementen hadden er namelijk gigantische bomputten achtergelaten zodat er nu prachtige single tracks liggen in de bossen rondom Bastogne. De goesting om vroeg op te staan was deze dag dus zeker aanwezig, alleen was er spijtig genoeg wat het weer betrof niet veel goeds voorspeld, daarom kozen ik en Tom om de 60km te gaan rijden, in helse weersomstandigheden zou dit ons toch al meer dan genoeg energie kosten en niemand van ons beiden had zin om langer dan 3uur onderweg te zijn in de regen om dan op de koop toe misschien nog een fikse verkoudheid op te doen. Eens aangekomen in Bastogne leek er daar nog geen druppel gevallen te zijn, perfect want ik had nog een droogweer band steken vooraan.

Iets voor 10uur gingen Tom en ik dan van start voor 60km en hopelijk een goede uitslag op het einde. Tom trok direct van leer maar voorlopig kon ik zijn tempo nog redelijk volgen, behalve bergop, daar bleek hij toch nog over wat meer kracht te beschikken dan ik of hij staat gewoon scherper dan ik, wat best wel eens zou kunnen als je hem goed bekijkt. Dus tot goed 10km ver kon ik hem min of meer zien rijden maar dan begonnen we meer en meer tragere rijders in te halen en toen werd het steeds lastiger en lastiger voor mij om telkens weer na het passeren het gat terug dicht te rijden. Komt daar nog bij dat ik dan ook nog eens op een onverklaarbare manier over de kop ging bij het doorkruisen van een rivier. Ik reed nochtans niet snel maar het was gewoon niet mogelijk om de stenen op de bodem te zien liggen. Bijgevolg moet mijn voorwiel dus tegen een steen geblokkeerd zijn en zat ik daar schoon op mijn kont in het water. Het duurde wel niet lang vooraleer ik bekomen was van deze onverwachte tuimel maar terug in het wiel van Tomski geraken kon ik nu wel vergeten, volgen en een gaatje dichtrijden is namelijk nog iets anders dan terug inhalen.

De stukken over brede paden met wind op kop werden nu en dan toch wel lastig, met twee kan je hier dan ieder om beurt in het wiel gaan hangen maar nu moest ik alles alleen doen. Shit happens! Na ongeveer 1uur 10min wedstrijd begon het water dan nog eens met bakken naar beneden te vallen, dus nu zat ik af en toe met brede paden, wind op kop EN regen, om te vloeken zouden sommige zeggen maar eigenlijk deed het mij niet veel. Ik had nog steeds een goed gevoel en dus bleef ik goed tempo rijden en op de stijlere klimmen trok ik telkens goed door, zo krijg je het zeker en vast niet koud in de regen ;-p . Het viel mij op dat dit jaar de single tracks doorheen de bomputten op het einde in het parcours gestopt waren daar ze twee jaar geleden ergens in het begin in het parcours zaten. Zo begonnen we pas na 40km af en toe enkele mooie single tracks tegen te komen, die door de hevige regen hier en daar wel wat vettig geworden waren maar al bij al viel dat nog goed mee, de bodem kan hier wat verdragen moet ik zeggen. Vanaf het moment dat de single tracks onder de wielen geschoven werden was het voor mij met mijn geax aka vooraan wel opletten geblazen. Alhoewel opletten? Het was eerder iets van gas geven, driften, eventueel voetje zetten en terug gas geven. Op zo een moment vergeet een mens al zijn zorgen, het leven van een biker!

Uiteindelijk kwam ik in de regen aan in een tijd van 2uur 43min 48sec goed voor de 5e tijd scratch op de 60km, zeker en vast mission accomplished want de vroege starters hadden naar het schijnt amper regen gehad. En Tomski? Die moest per sé het podiumbeest kunnen uithangen en hij schreef met een tijd van 2uur 38min 1sec deze 60km op zijn naam. Achter bleek dan ook nog dat Ken VDB de 101km op zijn naam had weten te schrijven en dus stonden er twee mtbteamlangdorpers op het hoogste schavotje. Kleine machtsgreep gepleegd daar in Bastogne!!!! Hieronder nog enkele foto’s van onze podiumbeesten!

Zaterdag zijn we naar Burdinne vertrokken, in feite een deelgemeente namelijk Oteppe. Bij velen gekend omdat er een camping is waar veel vlamingen zitten.

Meestal een zeer goede organisatie in een toffe en mooie omgeving maar een zwaar parcour.

Cédric nam de kopstart samen met zijn maat Niels Derveaux. In hun wielen, Pierre defroimont (2de op BK), Quentin Deby,(uittredend BK) en Louis Jamin.

De top vijf die elkaar geen meter lieten gaan. Cédric moest in het begin van de wedstrijd soms wel eens aanklampen omdat het toch heel snel ging maar zei achteraf dat hij slecht had opgewarmd. :(
Niels en Cédric vroegen geregeld om eens over te nemen maar de andere renners wilden niet of konden niet. Zodoende deden ze het werk zelf maar met af en toe eens te prikken en de kopgroep van 5 af te matten.

Niels Derveaux en Cédric deden dit prachtig en Deby Quentin moest lossen. Eentje minder dus en Pierre kreeg het ook al moeilijk dat ging de goede richting uit.

Pierre moest met nog twee ronden te gaan een gat laten van 25 meter en het was over en out met hem. De versnellingen van de twee, Niels en Cédric, waren succesvol. Nu nog Louis Jamin die toch nog fris was in de voorlaatste ronde op het einde van een zware klim. Hij zou wel eens kunnen sterk finishen.

De laatste ronde in met drie, juist voor de laatste zware klim, cédric onderuit. Inschattingsfoutje waardoor hij ten val kwam. Louis Jamin ging stevig in de remmen juist voor de klim, cédric reed juist achter hem ,ging ook in de remmen maar hij ging onderuit.

De twee , Niels Derveaux en Louis Jamin krijgen vleugels en versnellen in de lange zware klim. Cédric terug op de fiets en op karakter tot bij de twee en erover zonder probleem want na de lange, zware klim lag 300 meter verder de eindstreep.

Een overwinning die deugd deed na de ontgoocheling van BK. Dit was een echt zwaar MTB parcours waar je je niet kon wegsteken en waar de sterkste wint , daarom deed het deugd! Ook geen technische problemen en geen takken die in de wielen kruipen :)

Door deze overwinning is hij nu een serieuze kandidaat op de eindoverwinning in de Kids Trophy en dan zou hij zowel de Kids Challenge en de Kids Trophy kunnen winnen.

Eindhappening en laatste wedstrijd binnen veertien dagen in het mecca van de MTb in Houffalize. Pierre en Niels zijn de andere kandidaten voor de eindoverwinning. Let's hope want dat zou een mooie prestatie zijn. Zowel in het waalse gedeelte als in het vlaamse gedeelte van het land een challenge winnen van verschillende wedstrijden op zeer verschillende parcours. Van snel tot technisch tot zeer zware wedstrijden. Het zou mooi zijn.
Maar er kan van alles gebeuren in een MTB wedstrijd, na het BK is hij zich daar zeker van bewust .......... en dat is ook al een overwinning :)

Ontgoocheling en vreugde.

Ontgoocheling en vreugde, zo kun je ons weekend in het Zwitserse Champery samenvatten. Ontgoocheling omdat Didier een totale off day kende, vreugde omdat Kevin van Hoovels zijn ticket voor de olympische spelen binnenhaalde met zijn 15 de plek.

Als je alle aanwezige Belgische toeschouwers langs een Flanders cup parcours zou zetten had je een pak volk, en was je wedstrijd geslaagd. Ongelofelijk hoeveel Belgen er waren. Ambiance genoeg. Enige minpunt, in Tjechie en Slovakije betaalden we voor een grote pint nog 80 cent hier 6 euro. Een hamburger met cola, 10 euro. Naar Tsjechie en Slovakije , twee weken weggeweest kostte ons niet meer dan nu 4 dagen Frankrijk en Zwitserland. We logeerden nl. In Chatel in Frankrijk, net over de Zwitserse grens. Niet dat het daar goedkoper was, met ons zat zowat het hele belgische supporters legioen daar.

Ook nog gaan supporteren voor de Belgische deelnemers aan de trail, en eens te voet langs het downhill parcours afgedaald. Enkel met de fiets af te rijden als je prettig gestoord bent. Onder de downhillers blijkbaar zelfs bekend als er ietskes over. En als die mannen het zeggen... het cross country parcoers is ook speciaal, wortels rotsen. Vooral in de regen niet van de poes. Parkeren is een ramp, sommige moesten 40 min of meer stappen naar het parcours. Ik heb me er altijd kunnen doorlullen, jawel daar zijn we sterk in. Maar toch nog altijd niet dat. Effe terug naar de auto stappen is niet vanzelf sprekend.

Didier moest de donderdag rijden.Hij zag het wel zitten, goede verkenning gedaan, bloedwaarden getest en in orde, kortom een goed gevoel. De woensdag nacht had het flink geonweerd, dus parcours nog wat gevaarlijker. Enkele rijders-sters, hadden al kennis gemaakt met de grond en zouden geen W.K. moeten rijden. Na de opwarming was iedereen er klaar voor. Bijna 100 junioren aan de start. Didier had de 23 ste startpositie, dus een goede startplek. Hij had ook een goede start, na de snelle startronde zat hij mee in de kopgroep. Tot hier niks aan de hand. Maar dan liep het fout, bij de eerste klim, geen power in de benen. het liep voor geen meter. Elke ronde viel hij verder terug. iets wat normaal nooit gebeurt, of het moet in opbouw zijn na een examen periode. Komt daar nog bij dat als je stikkapot boven komt het dalen ook niet lukt. Gelukkig niet gevallen. Maar opgeven staat niet in zijn boekje , dus uitgereden en gestrand op een 46 ste plek.

Totaal ontmooedigd naar de tent gereden waar ondertussen ook Jens Schuermans zijn wonden zat te likken. haperende rem, enkele valpartijen. Kortom een W.K. in mineur. Gelukkig werden de jongens goed opgevangen door de begeleiders van de bond. Maar hun ontgoocheling, daar moeten ze hoe dan ook zelf mee omgaan, en dat was deze keer wel heel zwaar. Tis een W.K. je leeft er naar toe. Jammer maar helaas. shit still happens.

Het leven gaat verder, en vrijdag en zaterdag naar de andere wedstrijden gaan zien en de Belgen gaan aanmoedigen. En sommige deden het goed heel goed zelfs. Jef Luyten, al een heel seizoen schiiterend, had een dag als Didier, hij kwam voor geen meter vooruit. verleden jaar was Jef hier bij de junioren nog schiittend 3 de. het parcours lligt hem, en dan net nu zo een dag. Spijtig.

Gisteren dan de elites, waar kevin van Hoovels, schitterend zijn ticket voor de spelen binnenhaalde. Schiiterend voor de Kevin, en voor de mtb sport, waar Kevin nu gerust als onze nr 1 mag gezien worden, wat de media soms ook mogen schrijven.Iedereen mag het proberen, dus ....

Na de koers nog naar huis vertrokken en om dik 4 uur thuis gekomen. Na een weekend waar niet alles liep volgens plan, maar welk wel een fantastich einde kende. En Didier is nu wat losrijden met een 29 inch. En volgende keer is het weer koers. En dan gaan we er weer voor.


Mvg. Ronny B.

Uitslagen BK Aspiranten

Uitslagen Flanderscup Langdorp

Toekomst lacht jonge bikers toe